Halıların altına süpürülmüş hayatlar

Açıkçası çok da sorun değil hayatımın süpürülerek halının altına itilişi. Sonuçta hepimiz bir yönden sürünüyoruz. Yetinmiyoruz. Yeterince sevmiyoruz. Sevilmiyoruz. Sadık kalmıyoruz. Can yakıyoruz. Canımız yakılıyor. Oluyor böyle şeyler. Peki ne zaman alışıyoruz bütün bunlara? Doğarken mi? Büyürken mi? Ölürken mi? Kaç kez yıkılmak gerekiyor daha sağlam olmak için? Halının altında ne kadar birikmek gerekiyor buna alışmak için? Bilmiyorum. Ben, kendi adıma rahatlıkla söyleyebilirim ki, hayatımın bir aralığında alıştım bu muameleye. Ne ara geldim oraya, ne kadar üzdü beni, yaktı canımı bilmiyorum. Halının altına doğru sürüklenirken, yaşama sevincimin ne kadarını bırakıverdim eski tahta zeminin arasında onu da bilmiyorum. Bildiğim tek şey ağzımda biraz tahta tadı, bolca huzur isteği, kafamda süpürge yemişliğin ağrısı ve dilimde güzel temizlik yapmayı bilen bir insanın gelmemesi için ettiğim bir dua olduğu. Ne denir buna a dostlar? 'Amin!'

20'li yaşlarımda yaşlanıyorum

"20'li yaşlarım. Henüz başındayım en deli dolu günlerimin. Içimde bir heyecan, çok fazla umut, her şey için istek..." diyebilmeyi ben de çok isterdim! Evet, başındayım bu yaşların ama tükeniyor nefesim, sönüyor içimdeki ateş. Daha bavulumu toplamadan, arkamda insanlar bırakmadan, hiç bilmediğim yollara koyulmadan, tanımadığım bir şehirde, tanımadığım insanların arasında bir bavulum bir ben dolaşmadan geçiyor hevesim her şeyden. Rüzgarı hissetmeden, denizi koklamadan, bir filmin son seansına girmeden yaşlanıyorum. Yaşlanıyorum. Yaşlanıyorum. Içimdeki çocuk büyüyor, kabuğum küçük kalıyor. Tükeniyor insanlar için duyduğum umutlar, içimdeki ağaçlar teker teker kesiliyor. Yazmayı unutuyorum hiç öğrenmeden.  Anılar siliniyor hiç yaşanmadan. Tanıdık yüzler yok oluyor hiç tanışmadan. Daha zamanı gelmeden geç kalıyorum her şeye. Gözlerimin önünden, ellerimin arasından, kulaklarımda küçük, kısık bir fısıltı bırakarak geçiyor zaman. Kadeh kadeh tükeniyorum. Henüz hiç giymediğim beyaz elbisem eskiyor üzerimde. Yaşlanıyorum.